ISLAND ART GUIDES: Ύδρα, η Πρωτομάγισσα … Μέρος ΙΙ
…Οι ωραιότερες μνήμες από την Ύδρα, είναι τα πάρτι -κυρίως των ξένων στις ταράτσες, με θέα τον κόσμο ολόκληρο, με άφθονο κρασί, νάτσος γκουακαμόλε και δροσερά κοκτέϊλ, οι ταράτσες γεμίζουν ρεσώ, μουσικές, κουβέντες, ψίθυρους και φλερτ κάτω από τον έναστρο Καλοκαιρινό ουρανό σε μία καλλιτεχνική πολυ-πολιτισμικότητα, όπου είναι απόλυτα φυσιολογική, αφού οι σημαντικότεροι και οι ισχυρότεροι άνθρωποι στον πλανήτη και οι μεγαλύτεροι καλλιτέχνες στην Ύδρα συνυπάρχουν στο «Μικρό και το Μέγα», του Ελύτη.
Της Έφης Μιχάλαρου
Φωτο. Δημήτρης Λεμπέσης
Το τραπέζι δίπλα στην πισίνα, στην πέργκολα του ξενοδοχείου Bratsera, μεταμορφώνεται σε γραφείο: κασετόφωνο, χαρτιά και μολύβια και τα μεσημέρια περνούν, άνθρωποι για συνεντεύξεις και κουβέντες, ένα δροσερό χυμό, μία φρέσκια σαλάτα ή μια κρύα πάστα και μετά βουτιά στην πισίνα. Ακριβώς δίπλα, η ιδιοκτήτριά του ξενοδοχείου, Χριστίνα Νεύρου, έχει αντιστοίχως παραχωρήσει ένα μικρό μαγαζάκι, στην στενή της φίλη Φαίνη Ξύδη, προσωπικότητα ξεχωριστή, πουλάει έπιπλα, χαλιά, σάρι, τσάντες, παπούτσια από τις Ινδίες και τα πρωϊνά μας μαθαίνει πως όλα τα καλομαγειρεμένα φαγητά δεν χρειάζονται μαχαιροπήρουνα, μόνον κουτάλι, γι’αυτό και απολαμβάνουμε το πεπόνι με μεγάλα κουτάλια, ανταλλάσσοντας τα νέα της προηγούμενης μέρας.
Στην έρευνα, ως γνωστόν, ο ένας σε συστήνει στον άλλο, ένας φίλος με σύστησε στον αρχιτέκτονα Χρήστο Παπούλια, που έμελλε να γίνει μέντορας, φίλος και σύμβουλός μου, εκείνος μ’ έφερε σ’ επαφή, με τους σημαντικότερους ξένους και Έλληνες της Ύδρας -να μην ξεχνάμε πως σε αρκετά μέρη της Ελλάδας- έχουν ξεμείνει και τα παιδιά των λουλουδιών όπως: ο Bill, η Karen, ο Don, ο Bill PownalI και η Fransesca, συγγραφείς, μουσικοί, καλλιτέχνες, που έκαναν διάφορες δουλειές για να επιβιώσουν, αλλά και ο θρυλικός Enrique από την Αργεντινή, με το μπαρ «Λουλάκι» και αργότερα το αντίστοιχο κατάστημα, με είδη δώρων, ρούχα, τσάντες, κοσμήματα και αξεσουάρ από την Λατινική Αμερική, που από καιρόν εις καιρού οργάνωνε μικρά θεματικά πάρτι, με μαράκες, νάτσος, γκουκαμόλε μαργαρίτες και λάττιν μουσικές που μας παρέσυραν μέχρι αργά το βράδυ…
Οι ξένοι του Παπούλια είναι άλλου τύπου, από τον γνωστό μινιμαλιστή Αμερικάνο ζωγράφο Brice Marden, που είχε αγοράσει πέντε σπίτια και ζούσε στο νησί με την γυναίκα του Helen και τα δύο κοριτσάκια τους, θυμάμαι ακόμη την οικογένεια να κατεβαίνει στο Λιμάνι γύρω στις 12:00, τον Brice να έχει έρθει νωρίτερα στον ‘’Τάσο’’ για ν’ απολαύσει μόνος τον καφέ και την εφημερίδα του και την Helen με το μεγάλο ψάθινο καπέλο της το κοφίνι με τις ντομάτες, τα παξιμάδια και την φέτα για μεσημεριανό στο ένα χέρι και τα δύο ξανθά κοριτσάκια με τις πλεξούδες τους στο άλλο έτοιμες να πάρουν το καϊκι για μπάνιο στον Δοκό, όπου περνούσαν όλη την μέρα… Τον τεράστιο Έλληνα καλλιτέχνη Γιάννη Κουνέλλη, τον σημαντικότατο θεωρητικό τέχνης Χρήστο Ιωακειμίδη και την διάσημη επιμελήτρια τέχνης Adelina von Fürstenberg.
Θυμάμαι ακόμη την γνωριμία μας στον «Πειρατή», μας σύστησε ο Χρήστος στα αγγλικά, της απάντησα ελληνικά κι εκείνη ιταλικά. Είναι ίσως από τις ωραιότερες στιγμές στην ζωή μου, μια και επισφραγίζει επί της ουσίας τι εστί, παγκοσμιότητα. Από τότε συνδεθήκαμε βαθιά, εκείνη μου έμαθε τον δρόμο προς τον Βλυχό. Φορούσε το μεγάλο ψάθινο καπέλο της και μαζί με τον άντρα της Egon von Fürstenberg και φίλους καλλιτέχνες, ξεκινούσαμε νωρίς το πρωί από το λιμάνι και μετά από σαράντα λεπτά περπάτημα, καταλήγαμε σ’ έναν βράχο, που έμελλε να γίνει στη συνέχεια το προσωπικό καταφύγιό μου. Τα βράδια, μάς παρέσυρε στο σινεμά, μία αυλή με γιασεμί και μπόλικο πασατέμπο, όπως και μετά την θάλασσα, καθόμαστε στο καφενείο του «Τάσου», με ελληνικό καφέ και πασατέμπο (πάλι), για ν’ ανανεώσουμε το βραδινό μας ραντεβού, που συνήθως έκλεινε τα χαράματα με τα ποτήρια από τα ποτά στα σκαλιά του Πειρατή και πρωινή βουτιά στη θάλασσα την Ανατολή πριν πάμε για ύπνο.
Η σχέση της Adelina με την Ελλάδα ξεκινάει από το πανεπιστήμιο, ως συμφοιτήτρια της Φαίνης Ξύδη, η οποία τη φιλοξενεί για πρώτη φορά στο σπίτι της στην Ύδρα κι από τότε έρχεται κάθε καλοκαίρι. «Η Ύδρα είναι η Ιθάκη μου», θα μου εξομολογηθεί σε μία δεύτερη συνέντευξη χρόνια αργότερα, η γυναίκα που σε μία ταράτσα, στην Γενεύη την δεκαετία του ’80, οργανώνει performance των Andy Warhol, Phillip Glass, Laurie Anderson και πολλών άλλων… «Μπορώ να παρουσιάσω έκθεση οπουδήποτε. Σε underground bar, στο Guggenheim, σε ένα mοναστήρι ή όπου αλλού μπορείς να φανταστείς» θα πει ίδια. Και είναι αλήθεια, αφού δεν ήταν λίγες οι φορές που είχε οργανώσει εκθέσεις στον τότε εκθεσιακό χώρο του ξενοδοχείου Bratchera ή ακόμη και σε ένα μπαρ στο Αυλάκι που σήμερα στεγάζεται το εστιατόριο Téchnē. Ξεχωριστά όμως ήταν και τα δείπνα που οργάνωνε στο σπίτι της Φαίνης, με αυθεντικό Ιταλικό σπαγγέτι, λευκό κρασί και ατελείωτες κουβέντες μέχρι αργά τα μεσάνυχτα…
Η Ύδρα των Ελλήνων και των ξένων, είναι διαφορετική…
Ο Παναγιώτης Τέτσης με σύστησε στον αεικίνητο τότε Δήμαρχο Ύδρας Κώστα Αναστόπουλο, όπου μέσα από την κοινή αγάπη μας για την τέχνη, τον πολιτισμό και την ιστορία, δημιουργήσαμε μία σχέση και συνεργασία που εξελίσσεται στο χρόνο και που εμπεριέχει από πληροφορίες και φωτογραφικό υλικό από το πλούσιο αρχείο του, μέχρι μία Biennale που επίκειται… Άλλωστε την πρώτη μου έκθεση, στην σημερινή Αίθουσα Μελίνα Μερκούρη την είχα οργανώσει το 1996 με την αρωγή του Κώστα Αναστόπουλου και την παραχώρηση της Αίθουσας, Υπό την Αιγίδα του Δήμου Ύδρας κι εδώ αξίζει να θυμηθούμε ότι η Καλλιτεχνική Επιτροπή τότε, αποτελούνταν από τους ζωγράφους Παναγιώτη Τέτση και Χρίστο Καρά και τον Αρχιτέκτονα και μετέπειτα Δήμαρχο Άγγελο Κοτρώνη, ενώ σημαντικό ρόλο σε επίπεδο Χορηγικής Υποστήριξης κατείχε ο εφοπλιστής Πάνος Μανιάς.
Στη ζωή μου, είχα πάντα την μεγάλη τύχη, να βρίσκομαι σε δύο παράλληλους κόσμους, που συνυπάρχουν σε έναν τόπο, τόσο ξεχωριστό όσο η Βενετία, χωρίς οχήματα, τόσο σκληρό όσο οι βράχοι και τα πέτρινα σπίτια και τόσο μεταφυσικά φωτεινό, όσο ο ήλιος, την ώρα που πέφτει στις ακτές της Πελοποννήσου και σε παρασύρει στον αέναο χορό των μύθων, των θεών και των ανθρώπων…
